Τα νέα του Ιερού Ναού μας για τον Νοέμβριο

1. Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία (Σάββατο βράδυ προς Κυριακή)
Συνεχίζεται κάθε Σάββατο βράδυ προς Κυριακή να τελείται Αναστάσιμη νυχτερινή Θεία Λειτουργία 9:00μ.μ - 00:30π.μ. στο ξωκλήσι του αγίου Παϊσίου 4 και 11 Νοεμβρίου.2017 και της Αγίας Άννας 18.11.2017, 25.11.2017 . Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται αφενός σε όλους τους ευλαβείς πιστούς που λόγω της εργασίας τους (π.χ. αστυνομικούς, ιατρούς, νοσηλευτές, πυροσβέστες, στρατιωτικούς, κ.α.), αφετέρου δε και σε όσους για οποιοδήποτε άλλο λόγο, δεν έχουν την δυνατότητα να εκκλησιαστούν το πρωί της Κυριακής. Η τοπική Εκκλησία ως φιλόστοργος μητέρα , γνωρίζοντας και κατανοώντας τα διάφορα αυτά κωλύματα, με αγάπη και ενδιαφέρον τελεί αυτή την ποιμαντική διακονία, ώστε να δοθεί σε όλους η ευκαιρία του εκκλησιασμού και της μετοχής όλων στα Θεία Μυστήρια.

2. Ενοριακή Προσκυνηματική εκδρομή στην Ελεύθερη Κύπρο μας την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017
Τιμή 30 ευρώ με φαγητό, Αναχώρηση 7:30π.μ. Επιστροφή 5:00μ.μ.
Αριθμός θέσεων περιορισμένος μόνο 50 άτομα.
Προκράτηση θέσεων στην κ. Αναστασία Κουμή-Τσοκκή τηλ. 996848232.

3. Αγρυπνίες κάθε Παρασκευή
Κάθε Παρασκευή από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τα Χριστούγεννα θα τελείται Αγρυπνία στο εξωκλήσι στην αγία Άννα.

4. Οι συνάξεις μας
Κάθε Τρίτη, η ώρα 9:00π.μ. Ομιλίες για νεαρές μητέρες.
·Κάθε Τετάρτη, η ώρα 4:30μ.μ Παράκληση και στις 5:00μ.μ. Κύκλος γραφής - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους & νέες
·Κάθε Σάββατο θα λειτουργούν τα κατηχητικά .

5. Σαρανταλείτουργο
Στην ενορία μας τελείται Σαρανταλείτουργο. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποταθούν στο παγκάρι.

6. Δωρεάν παιδιατρική εξέταση
Κάθε Κυριακή 10 - 11 το πρωί στην αίθουσα της Εκκλησίας μας.

7. Αγιογραφίες Εξωκκλησίου Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του Μνήστωρος
Όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν οικονομικά στην αγιογράφηση του εξωκκλησιού μπορούν να αποταθούν στον ταμία της εκκλησίας μας Μάριο τηλ. 23721465

8. Κατά το μήνα Νοέμβριο ο Εσπερινός αρχίζει στις 4:30μ.μ. ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45π.μ. και τις καθημερινές 6:30-8:30π.μ.

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Γιατί πέφτουμε σε μεγάλες αμαρτίες;

Πέφτουμε σε μεγάλες αμαρτίες, γιατί δεν φροντίσαμε όσο πρέπει, για να κόψουμε τα μικρότερα ελαττώματα μας.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Σε αγαπώ παιδί μου...

«Εάν μια μέρα με δεις “γέρο” εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω…

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…»

Αναδημοσίευση από: Γέροντες της εποχής μας

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Κυριακή ΙΕ' Λουκά, Λουκ. ιθ΄ 1-10 - Α Τιμ. δ΄ 9-15


Ευλογημένη κοινωνία

«Και εζήτει ιδείν τον Ιησούν τίς εστί…»

Η πορεία διά μέσου της μετάνοιας καταξιώνει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές. Ακριβώς, σ’ αυτή τη χρονική στιγμή η Εκκλησία προβάλλοντας το παράδειγμα του Ζακχαίου στέλνει το πιο ισχυρό μήνυμα στον άνθρωπο το οποίο φαντάζει με μια απεριόριστη εμβέλεια. Όσο και αν έχει πέσει στη ζωή του, όσο και αν βιώνει την τραγική οδύνη στο χώρο της αμαρτίας, η αγάπη του Κυρίου μας απλώνεται σ’ ένα εύρος που δεν μάς επιτρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να βυθίζεται στο σκοτάδι της απελπισίας. Αντίθετα, η εκζήτηση της χάρης του Θεού, ανοίγει τους ορίζοντες της ελπίδας και της χαράς και μεταβάλλεται σε οδοδείκτη αληθινής ζωής. Αυτό έπραξε και ο Ζακχαίος, ο οποίος, ζητούσε μετά μανίας να συναντήσει τον Ιησού.

Το ισχυρό παράδειγμα
Γιατί όμως η Εκκλησία επιμένει να προβάλλει ως παράδειγμα την περίπτωση του Ζακχαίου; Είναι μέσα από αυτό πραγματικά που αποκρυπτογραφούνται μηνύματα ουράνιας ακτινοβολίας. Ο Ζακχαίος, δεν ήταν από τους ανθρώπους, απέναντι στον οποίο οι υπόλοιποι συνάνθρωποί του έτρεφαν εκτίμηση και σεβασμό. Η επικρατούσα εντύπωση ήταν ότι χρησιμοποιούσε κάθε είδος αδικίας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης, απάτης. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου, ο οποίος κατέκλεβε τους άλλους και ιδιαίτερα τις χήρες και τα ορφανά. Τους ανθρώπους αυτούς συνήθως τούς έχουμε ξεγραμμένους αλλά και καταδικασμένους στην οδό της απώλειας. Και όμως, αυτός ο κατά τα άλλα αμαρτωλός άνθρωπος, ζητούσε επίμονα να δει τον Ιησού. Τι ήταν εκείνο που δημιούργησε μέσα του αυτή την επιθυμία;

Οι αδικίες που διέπραττε καθημερινά τον είχαν χωρίσει τόσο από την αγάπη του Θεού όσο και από τους συνανθρώπους του. Αυτή η παγερή μοναξιά που βίωνε, όχι μόνο δεν τον οδήγησε στην απελπισία αλλά τον βοήθησε να μαζευτεί στον εαυτό του. Άφησε μια ισχυρή δύναμη που αναδυόταν από τα βάθη της ψυχής του να ενεργοποιηθεί και να αρχίσει να εισέρχεται στις τροχιές της θείας αγάπης και παρουσίας. Αυτή η δύναμη είναι η «εικόνα του Θεού» που είναι ανεξίτηλα χαραγμένη στον κάθε άνθρωπο. Η οποία όμως, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να κυριεύεται από την αμαρτία, αμαυρώνεται και σκοτίζεται, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε την οδύνη της απουσίας του Θεού ως μια φοβερή τραγικότητα στη ζωή μας.

Η υπέρβαση
Η υπέρβαση που αποτόλμησε ο Ζακχαίος να επιζητεί να δει τον Ιησού, βρίσκει την αντιστοιχία της στην κίνηση που καλούμαστε να κάνουμε όλοι στη ζωή μας, να αναζητούμε, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόμαστε, το Αρχέτυπό μας, που είναι ο Χριστός. Είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα. Σε οποιαδήποτε ακατάστατη φάση και αν βρεθούμε, έχουμε τη δυνατότητα να αναζητήσουμε τον Χριστό και να συναντηθούμε μαζί Του, όπως έπραξε τότε ο Ζακχαίος, ο οποίος δεν δίστασε προκειμένου να επιτύχει τον ευγενή αυτό του στόχο να «ανέβη επί συκομορέαν». Ο Ζακχαίος δεν παραιτείται μπροστά στα ανυπέρβλητα εμπόδια που υψώνονται μπροστά του. Εμπόδια φυσικά, κοινωνικά και πνευματικά. Τα πνευματικά αφορούν την αμαρτωλότητα του, που τον κρατούσε σε απόσταση από την αγάπη του Θεού. Τα φυσικά αφορούσαν το ότι ήταν μικρόσωμος. Τα κοινωνικά ήταν ακόμα πιο έντονα, αφού είχαν να κάνουν με μια έντονη προκατάληψη και στιγματισμό που απέρρεαν από το επάγγελμα του τελώνη που ασκούσε και το οποίο ήταν συνδεδεμένο με τόσο κακή φήμη.

Τίποτε όμως από τα πιο πάνω δεν αναστέλλει την μεγάλη επιθυμία του Ζακχαίου να δει τον Χριστό. Πλημμύριζε ολόκληρη η ύπαρξή του από χαρά που έβλεπε το Πρόσωπο του Κυρίου. Η Πατερική σοφία μάς διδάσκει ότι, όποιος θέλγεται από τη θέα του προσώπου, βρίσκεται σε ανεπτυγμένη πνευματική κατάσταση. Άλλωστε ο Παράδεισός μας, ο Χριστός, είναι η θέα του Προσώπου Του, που μάς χαρίζει την ατέλειωτη μακαριότητα. Είναι «ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η απέραντος ηδονή των καθορώντων τού Σού Προσώπου το κάλλος το άρρητον».

Αγαπητοί αδελφοί, η οδός της εκζήτησης της θέας του Προσώπου του Χριστού, είναι η μόνη ασφαλής στη ζωή μας. Αυτό το δρόμο που ακολούθησε ο Ζακχαίος βάδισαν και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι κοσμούν το ευλογημένο στερέωμά της. Αυτό έπραξαν και ο Ξενοφών και η Μαρία, αλλά και ο Κλήμης ο Αθηναίος, των οποίων τη μνήμη τιμούμε σήμερα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Χριστός όταν λέει «θάρσει τέκνον, θάρσει θύγατερ», μάς παραπέμπει στην «εικόνα του Θεού» μέσα μας και την θεϊκή συγγένεια μας μαζί Του κατά τρόπο που μάς εξωθεί πάντοτε προς αναζήτησή Του. Άς το επιδιώξουμε λοιπόν.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Λόγος Αββά Ισαάκ του Σύρου, «Οι Εντολές του Κυρίου»

Όλες τις εντολές του Θεού πρέπει να τις εφαρμόζει ο χριστιανός, και να μην κάνει διάκριση σε μικρές και σε μεγάλες. Γιατί όλες μας τις έδωσε ο Χριστός για τη σωτηρία μας. Αν μερικές ήσαν περιττές, δεν θα μας τις έδινε καθόλου. Για να μας τις δώσει, σημαίνει ότι πρέπει να τις εφαρμόζουμε όλες, χωρίς εξαίρεση. Και να μην λέμε: «αυτή ή εκείνη δεν είναι και τόσο σπουδαία». Λένε μερικοί π.χ. «ένα ψεματάκι δεν είναι μεγάλη αμαρτία». Όχι, είναι αμαρτία όπως και οι άλλες, γιατί ο Χριστός είπε ότι Αυτός είναι η Αλήθεια, επομένως απαγορεύεται σ’ αυτούς που θέλουν να Του μοιάσουν κάθε ψέμα μικρό ή μεγάλο. Ο σκοπός για τον οποίον ήρθε ο Χριστός στον κόσμο είναι να μας σώσει, αφού πρώτα καθαρίσει την ψυχή μας από κάθε αμαρτία και να βγάλει από μέσα μας την κακία που κατατρώει την ψυχή και της αφαιρεί την ουράνια ομορφιά. Με τις εντολές του ο Θεός θέλει να επαναφέρει την ψυχή μας στην αρχαία κατάσταση της, τότε που ήταν αγνή και καθαρή, όπως βγήκε από τα χέρια Του κατά την ώρα της δημιουργίας.

Όποιος προσπαθεί να εφαρμόσει στη ζωή του τις εντολές του Χριστού, αυτός πραγματικά τον αγαπά, όπως είπε ο ίδιος: «ὁ ἒχων τας ἐντολάς μου και τηρών αὐτάς, ἐκείνος ἐστιν ὁ ἀγαπών με» και θα τον δοξάσω μια μέρα, στη Δεύτερη Παρουσία μου. Τις εντολές του Θεού πρέπει να τις εφαρμόζουμε όχι για τον φόβο της κολάσεως ούτε περιμένοντας κάποια αμοιβή, αλλά μόνο από αγάπη προς τον ίδιο τον Θεό. Αν εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις εντολές του Κυρίου, θα βλέπουν οι άνθρωποι τα καλά μας έργα και θα δοξάζεται ο Επουράνιος Πατέρας μας. Οι εντολές του Θεού δεν είναι βαριές γι’ αυτούς που αγαπούν τον Θεό, όπως βεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: «ὁ γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν».

Αυτός που καταργεί και την παραμικρήν εντολή του Χριστού, θα ονομαστεί ελάχιστος στην Βασιλεία των Ουρανών. Οι εντολές του Θεού είναι γιατρικά που δόθηκαν απ’ Αυτόν για να θεραπεύσουμε τα πάθη της ψυχής μας. Και όταν χρησιμοποιούμε τα φάρμακα των εντολών του Κυρίου αποκτούμε πάλι την ψυχική μας κάθαρση. Αυτός είναι ο σωστός δρόμος που βάδισαν όλοι οι άγιοι. Επομένως ας μη ζητάμε άλλο τρόπο για να προσεγγίσουμε τον Θεό, παρά αυτόν μόνο που μας παρέδωσε ο ίδιος με τις θείες και άγιες εντολές Του. Η «δωρεάν χάρις» δίνεται στους αγωνιστές του νόμιμου δρόμου της αρετής, σ’ αυτούς δηλαδή που κουράζονται και αγωνίζονται να εφαρμόζουν με υπομονή και επιμονή τις εντολές του Κυρίου. Η καθαρότητα της ψυχής και το πλησίασμα του Θεού θέλουν δουλειά πνευματική. Στον πλούσιο εκείνο που ρώτησε πώς θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή, ο Κύριος απάντησε: «Τήρησον τας εντολάς».

Ας μισήσουμε λοιπόν την αμαρτία και ας προσπαθούμε σ’ ολόκληρη την ζωή μας να εφαρμόζουμε τις εντολές του Κυρίου, γιατί αυτό είναι το ψυχικό μας συμφέρον και το «κλειδί» της Βασιλείας των Ουρανών.


Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Ψιθυριστά


Μια μέρα, ένας σοφός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" , απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" , ξαναρωτά ο σοφός.

-" Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος " , είπε ένας άλλος μαθητής .

Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:

-"Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή";

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά... καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο...

-"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι";

Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...
και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση..

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τί συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά.

Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

-"Οταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν,
μην λέτε λόγια που σαν απομακραίνουν,
γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη
που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού."

Εύχομαι σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής, μιαν όμορφη, ειρηνική και ευλογημένη μέρα.

Του Διαβάτη
Αναδημοσίευση από: Οδεύοντας

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Κυριακή ΙΒ' Λουκά, Δέκα Λεπρών, Λουκ. ιζ΄ 12-19 - Κολ. γ΄ 4-11


Ευχαριστιακή ζωή

“Και έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας αυτού ευχαριστών αυτώ”.

Είναι ιδιαιτέρως αξιοσπούδαστη η συμπεριφορά των δέκα λεπρών, τη θαυμαστή θεραπεία των οποίων μας περιγράφει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Ο πρώτος, ο αλλοεθνής Σαμαρείτης, ενσαρκώνει μια από τις πιο μεγάλες και τόσο λησμονημένες στις μέρες μας αρετές: την ευχαριστία που εκφράζεται και ως ευγνωμοσύνη. Οι άλλοι, οι εννέα, εκδηλώνουν από την άλλη μια συμπεριφορά, από τις πιο συνηθισμένες που βλέπουμε και σήμερα και πάντοτε: την αχαριστία που εκφράζεται και ως αγνωμοσύνη. Και οι δέκα έλαβαν μια μεγάλη δωρεά του Θεού. Την απαλλαγή από τη φοβερή αρρώστια της λέπρας. Πόσο όμως διαφορετική είναι η συμπεριφορά του ενός και των άλλων εννέα; Ο Σαμαρείτης, ας ήταν ένας σχισματικός κατά τις αντιλήψεις τότε των Ιουδαίων, όταν συνειδητοποιεί τη θαυμαστή ίασή του, παίρνει τα πόδια του και γυρνά πίσω. Τρέχει προς τον ευεργέτη του, τον Θεάνθρωπο Κύριο, για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του. Να τον δοξάσει και να τον ευχαριστήσει. Οι άλλοι, οι εννιά Ισραηλίτες, αδιαφορούν. Δέχονται την ευεργεσία, αλλά ξεχνούν τον ευεργέτη. Βλέπουν την αποκατάσταση της υγείας τους, όμως λησμονούν μια ιερή υποχρέωσή τους: Να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στο μεγάλο ιατρό. Να τον συναντήσουν για να του εκφράσουν ένα ειλικρινές “ευχαριστώ”.

Αχάριστοι κι εμείς προς τον Θεό;
Όπως οι δέκα λεπροί, έτσι κι εμείς γινόμαστε καθημερινά δέκτες της ανέκφραστης αγάπης και των απείρων ευεργεσιών του Θεού. Μας έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Μας στόλισε με ένα πλήθος χαρισμάτων και δωρεών. Άνθρωπε, “τί έχεις, ο ουκ έλαβες;” αναρωτιέται ο απόστολος Παύλος (Α΄ Κορ. δ, 7). Προνοεί και φροντίζει ακατάπαυστα για τον καθένα μας. Έστειλε τον Μονογενή Υιό Του να σταυρωθεί για τη δική μας σωτηρία. Μας φανέρωσε με το Ευαγγέλιο το αιώνιο θέλημά Του. Μας προσκάλεσε με το άγιο Βάπτισμα στο δρόμο της σωτηρίας. Μας τρέφει με την ουράνια Τροφή, το σώμα και το αίμα Του. Φρουρεί το πολύτιμο δώρο της υγείας και μας προφυλάσσει από τόσους κινδύνους. Για όλα αυτά που δίνει ο Θεός σε όλους μας και για πολλά άλλα που παρέχει ξεχωριστά στον καθένα μας, ποια είναι η δική μας συμπεριφορά απέναντί Του; Τον ευχαριστούμε; Του εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας; Δυστυχώς οι πολλοί στεκόμαστε ψυχροί και αδιάφοροι. Κυριευμένοι από ένα παχυλό υλισμό, παύσαμε να σκεπτόμαστε τον μεγάλο Ευεργέτη. Να υψώνουμε ευγνώμονα τα μάτια μας προς τον ουρανό. Να υμνούμε το όνομά Του. Να τον ευχαριστούμε για τα δώρα Του. Να τον ευγνωμονούμε για την άπειρη αγάπη Του. Από εγωισμό και μόνο προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας πως όλα αυτά τα δώρα του Θεού, οι μεγάλες ευεργεσίες Του, είναι πράγματα φυσικά, τυχαία γεγονότα ή αποτελέσματα των δικών μας ικανοτήτων. Ισχύει και για την εποχή μας ο προφητικός λόγος του αποστόλου Παύλου: «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί, έσονται γαρ οι άνθρωποι... αχάριστοι» (Β΄ Τιμ. γ, 1-2).

Ευγνωμοσύνη, όχι αχαριστία
Ευγνώμονες κατ΄ αρχάς προς τον Θεό και Πατέρα μας. Έχουμε χρέος να τον ευχαριστούμε και να τον δοξάζουμε για όλα αυτά που η αγάπη Του μας παρέχει. Και αυτό, βέβαια, όχι διότι ο Θεός έχει ανάγκη της ευγνωμοσύνης ή των ευχαριστιών μας, αφού δεν είναι δυνατόν ούτε και για την πιο ασήμαντη δωρεάν Του να τον ευχαριστήσουμε επάξια, αλλά διότι με την ταπεινή και ευγνώμονα ευχαριστία εξευγενίζουμε την ψυχή μας. Ενωνόμαστε με τον ευεργέτη μας Κύριο. Γινόμαστε σκεύη δεκτικά περισσοτέρων ευλογιών. Άξιοι της Βασιλείας Του. Αυτό ακριβώς μας διδάσκει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: “Η ευχαριστία εκείνω μεν (τω Θεώ) ουδέν προστίθησιν, ημάς δε οικειοτέρους αυτώ κατασκευάζει”.

Αγαπητοί αδελφοί, δεν υπάρχει πιο απεχθές πράγμα, αμάρτημα βαρύ, θα λέγαμε, από την αχαριστία. Και όσο απεχθής συμπεριφορά είναι η αγνωμοσύνη, τόσο μεγάλη και αξιοζήλευτη αρετή είναι η ευγνωμοσύνη. Ας είμαστε, λοιπόν, πάντοτε ευγνώμονες προς τον Θεό και Πατέρα μας. Αλλά και προς τους συνανθρώπους μας. Άς αφήσουμε την ύπαρξη μας να εντρυφήσει στο μεγαλείο της ευχαριστιακής ζωής, σε μια ιερή προοπτική και σε ένα ευλογημένο ορίζοντα ανώτερης καταξίωσης.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Μην αγωνιάς για τίποτε


«Μὴν ἀγωνιᾷς γιὰ τίποτε ἀφοῦ ὁ Κύριος σου εἶναι παρὼν στὴ ζωή σου.

Ἡ ἀγκάλη Του σὲ περιβάλλει ἀπὸ παντοῦ.

Βρίσκεται, ὄχι μονάχα γύρω σου, ἀλλὰ μέσα σου,

γνωρίζοντας ὅλους τοὺς λογισμοὺς τὶς ἀνάγκες καὶ τοὺς πόθους σου».

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Γιατί δε μπορώ να προσευχηθώ καλά

Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός στην έπαρση. Όλα αυτά είναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. 

Αυτό, όμως, μπορεί να oφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση. Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία. Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί…

Τί θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα-πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας, θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφ’ ενός να συγκεντρώνουμε το νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα. Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητος, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη.
Άγ.Μακάριος ο Αιγύπτιος


Αναδημοσίευση από: Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Μην περιμένεις να βρεις τον εαυτό σου για να ξεκινήσεις


Περιμένεις μέρες, μήνες, χρόνια, σε ένα στημένο ραντεβού. Δεν ήρθε ακόμη. Δεν φάνηκε. Άργησε πολύ, τόσο που μάτωσαν τα μάτια στην αναμονή, τόσο που ράγισε η καρδιά στην προσμονή. 

Θα στο πω εγώ κι ας πονέσεις. Δεν θα έρθει… Μην περιμένεις...

Όχι γιατί σε απορρίπτει. Αλλά γιατί δεν μπορεί να έρθει. Δε στο υποσχέθηκε, ποτέ. Εσύ το φαντάστηκες, εσύ είχες ανάγκη να το πιστέψεις. 

Δεν θα έρθει ποτέ εκείνος ο εαυτός που περιμένεις χρόνια στο ραντεβού.

Δεν θα έρθει ποτέ η μέρα όπου θα εμφανιστεί εντός σου ένας εαυτός καλοντυμένος, τέλειος, άψογος, αναμάρτητος, αψεγάδιαστος. Όχι δεν θα ‘ρθει. Δεν μπορεί να έρθει, γιατί απλά δεν υπάρχει.

Το ξέρω, στο είπαν, το άκουσες, το ήθελες και εσύ κατά βάθος, σαν άλλοθι σαν δικαιολογία, για να μην ξεκινήσεις ποτέ το ταξίδι. Ίσως κάποιοι που παίζουν με τις καρδιές των άλλων, να στο υποσχέθηκαν.

Ξέχασε τους όλους. Και πάρε την απόφαση εσύ να τον βρεις. Εσύ να τον αγαπήσεις. Εσύ βαθιά να τον συγχωρήσεις. Έτσι όπως είναι, άσχημος, κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, δυσκολεμένος και αμαρτωλός. Δώσε το φιλί της αποδοχής, όπως ο Χριστός σε κάθε μη αξιαγάπητο.

Ξεκίνα την διαδρομή, κι ας μην νιώθεις έτοιμος. Κι ας μην νιώθεις τέλειος, καλός και φοβερός.

Δεν σε κάνει άσχημο η πτώση αλλά η αλαζονεία της τελειότητας. Δεν σε κατακρίνει το λάθος, αλλά η εμμονή και επιμονή σε αυτό.

Μην περιμένεις πρώτα να νιώσεις για να δώσεις. Μην περιμένεις πρώτα να έρθει για να πας, μην περιμένεις να νιώσεις καλά και τέλεια για να ζήσεις.

Είναι ψέμα αυτό του νου σου. Μια φυγή του ψυχισμού σου. Ένα παιγνίδι του μυαλού σου.

Σώπασε με προσευχή και ελπίδα. Ξεκίνα να βαδίζεις.

«Μα δεν ξέρω το δρόμο…» θα πεις. Ας μην τον γνωρίζεις δεν χρειάζεται. Όταν περπατάς ανοίγονται οι δρόμοι και βλέπεις παντού να ξεπροβάλουν μονοπάτια.

Εσύ απλά μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος για να ξεκινήσεις, είναι παγίδα, ξεκίνα και ο δρόμος θα σε διδάξει.

π. Λίβυος

Αναδημοσίευση από: παπά - Λίβυος

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Κυριακή μετά τα Φώτα, Ματθ. δ΄ 12-17 - Εφες. δ΄ 7-13

Ακτινοβόλος πορεία

«Τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς»

Με την Κυριακή μετά τα Φώτα κλείνει ο εορταστικός κύκλος του Δωδεκαημέρου, όπως συνηθίζουμε να τον ονομάζουμε μέσα από την παράδοσή μας. Με τη Σάρκωση Του ο Κύριος μάς ένωσε με τη ζωή του Θεού. Με τη Βάπτισή Του φανέρωσε ότι είναι ο Υιός του Θεού, ο αληθινός Σωτήρας μας.

Έτσι, τα Θεοφάνεια που πρόσφατα γιορτάσαμε, προβάλλει ως ημέρα χαράς και αγαλλίασης για όλη τη δημιουργία και τον κόσμο. Είναι η ημέρα των Φώτων που διαλύουν τα λογής σκοτάδια στα οποία καθημερινά βυθίζεται ο άνθρωπος.

Η σημερινή ευαγγελική διήγηση ανοίγει ενώπιόν μας αλήθειες οι οποίες μας οδηγούν στο αληθινό φως που προσφέρει μόνο ο Χριστός. Βέβαια, κάποια φώτα υπήρχαν και στην αρχαιότητα, αλλά αυτά ήταν πολύ αμυδρά και αδύναμα για να φωτίσουν τον δρόμο των ανθρώπων και να τους οδηγήσουν στην πραγματική σωτηρία. Αυτά τα φώτα αφορούν τους ανθρώπους εκείνους που διατύπωναν μεν κάποιες “σοφίες”, οι οποίες όμως κινούνταν στη ρηχότητα και δεν είχαν καθόλου το βάθος του ζωντανού νερού που προσφέρει η αστείρευτη πηγή της Εκκλησίας μας.

Το Φως το αληθινό που διαλύει και εξανεμίζει πραγματικά τα σκοτάδια της ζωής και απεγκλωβίζει τον άνθρωπο από τα πολλαπλά αδιέξοδά του, είναι ένα και μοναδικό. Είναι ο ίδιος ο Χριστός. Το Φως αυτό είναι εκείνο που βοηθά τον κάθε άνθρωπο να οδηγήσει τα βήματά του στην αλήθεια της ζωής και να απομακρυνθεί από την πλάνη των ειδώλων. Είναι εκείνο ακόμα που δείχνει τον προορισμό μας πάνω στην γη. Είναι χαραχτηριστικό αυτό που προανήγγειλε ο προφήτης Ησαϊας, πολλούς αιώνες πριν τον ερχομό του Χριστού: “Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς”.

Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης
Στην πραγματικότητα ο Χριστός παρομοιάζεται με τον ήλιο. Είναι όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται ο Ήλιος της δικαιοσύνης. Είναι εκείνος που φωτίζει εκτυφλωτικά την πορεία που καλείται κάθε χριστιανός να ακολουθήσει στη ζωή του. Η πορεία αυτή φωτίζεται κατά τρόπο που να δίνει μια πληρότητα ζωής στον άνθρωπο και να τον οδηγεί στην κατάκτηση πνευματικών κορυφών. Είναι η περίπτωση κατά την οποία ο άνθρωπος καταξιώνεται ως πρόσωπο, με όλη την τιμή και την αξία που του προσφέρει η μητέρα του Εκκλησία.

Πραγματικά, σήμερα η ζωή μας βυθίζεται πολλές φορές στα σκοτάδια των αδιεξόδων, στα οποία οδηγεί η αλαζονική διάθεση του ανθρώπου να αφήνει έξω από τη ζωή του το Θεό. Είναι τότε που καταντά η ζωή του να είναι άχαρη και να δοκιμάζει, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, οδυνηρές γεύσεις θανάτου. Μέσα από αυτή την ακαταστασία, ο άνθρωπος ψάχνει για να βρει κάποια φώτα. Πολλές φορές όμως ο ίδιος αρνείται να συναντήσει το πραγματικό Φως της ζωής που είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Ο «Ήλιος της δικαιοσύνης», ο Χριστός, ήλθε στη γη με σκοπό να οδηγήσει όλους τους ανθρώπους στη σωτηρία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τον βλέπουμε ν’ αρχίζει τη διδασκαλία Του από την παραθαλάσσια περιοχή της Καπερναούμ και όχι από τη Ναζαρέτ, στην οποία έμεινε περισσότερα χρόνια. Στην Καπερναούμ η ανάπτυξη του εμπορίου είχε ανοίξει το δρόμο σε πολλούς αλλοεθνείς που μετανάστευσαν εκεί. Ανάμεσά τους ήταν και οι φυλές Ζαβουλών και Νεφθαλείμ, στις οποίες δεν ανήκαν μόνο οι Ιουδαίοι αλλά και οι εθνικοί, που ήταν ειδωλολάτρες. Αρχίζει, λοιπόν, τη διδασκαλία του απ’ αυτή την περιοχή γιατί δεν ήλθε στον κόσμο για να ευεργετήσει μόνο τους Ιουδαίους αλλά όλους τους ανθρώπους. Ο Θεός «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Αγαπητοί αδελφοί, ο δρόμος που οδηγεί στο Χριστό ανοίγεται διάπλατα μέσα από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας. Σύμφωνα με την πατερική σκέψη, η Εκκλησία είναι το ίδιο το Σώμα του Χριστού παρατεινόμενο στους αιώνες. Είναι γι΄ αυτό το λόγο που ο άνθρωπος σήμερα καλείται να πλησιάσει την αγκαλιά της μητέρας του Εκκλησίας και να εγκολπωθεί τα σωτήρια εκείνα μηνύματα που μεταφράζονται, σύμφωνα και με το παράδειγμα των αγίων μας, σε πράξη καθημερινής ζωής. Ειδικότερα, ο ορθόδοξος χριστιανός καλείται να δει το φως το αληθινό μέσα από το Ευχαριστιακό Δείπνο που προσφέρει η Εκκλησία στη Θεία Λειτουργία. Μόνο τότε μπορεί να βρίσκει επαλήθευση και να μετουσιώνεται σε μαρτυρία το “...είδομεν το Φως το αληθινόν ελάβομεν πνεύμα επουράνιον...”.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Γέροντας Ἰωσὴφ Βατοπαιδινός: Γάμος καὶ οἰκογένεια


«Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναίκας ἑαυτῶν»
Στὴ συζυγία ἡ ἀγάπη ἐπιβάλλεται καὶ γιὰ ἕνα ἀκόμη λόγο, ἂς ποῦμε καλύτερα ἀπὸ κάποια ἰδιαιτερότητα. Αὐτὸς εἶναι ἡ φύση τῆς γυναίκας, ποὺ ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι γέννημα καὶ προϊὸν ἀγάπης (δημιουργήθηκε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Ἀδὰμ ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ μέρος τῆς καρδιᾶς) καὶ ἑπομένως δὲν ἰσορροπεῖ, ὅταν τὴ στερεῖται. Ἡ ἴδια πηγάζει ἀγάπη μέσω τῆς μητρότητάς της καὶ δίκαια ἀπαιτεῖ νὰ ἀγαπᾶται, ἀφοῦ καὶ ἡ ἴδια κατὰ φύση καὶ θέση ἀγαπᾶ. Ἡ ἱστορία καὶ τὰ πράγματα μαρτυροῦν ὅτι ἂν οἱ σύζυγοι θέλουν νὰ πετύχουν τὴν ἁρμονία καὶ τὴν ὁμαλότητα μεταξύ τους, πρέπει νὰ ὑπάρχει μόνιμα μεταξύ τους ἡ ἀγάπη. Εἰδικὰ ὅμως τοῦ ἄνδρα πρὸς τὴ γυναίκα του. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκανε καὶ ὁ Χριστὸς πρὸς τὴν Ἐκκλησία του. Παρέδωσε τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ τὴν καταστήσει ἔνδοξη. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, αὐτὸς ὁ μέγιστος ἱεράρχης, προκαλεῖ τὸν ἄνδρα νὰ μὴν κουράζεται νὰ δείχνει στὴ σύζυγό του τὴν ἀγάπη του καὶ ὅτι ὅλη ἡ θέληση καὶ ἡ προσπάθεια τοῦ εἶναι ἡ εὐτυχία της.

Αὐτό, δυστυχῶς, πολὺ ἀπουσιάζει σήμερα καὶ τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἀπελπιστικά. Ἡ σημασία καὶ ἡ φύση τῆς συζυγίας παραχαράχθηκε ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κυκεώνα, ποὺ τίποτε δὲ σεβάστηκε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη προσωπικότητα καὶ τὶς πνευματικὲς καὶ ἠθικὲς ἀξίες, ποὺ οἱ προγονοί μας μὲ αὐτοθυσία κράτησαν. Ἐπειδὴ ἡ αὔξηση τῶν ἀνθρώπων γίνεται μὲ τὴ νόμιμη συζυγία μὲ λύσσα ὁ ἀδίστακτος ἐχθρός του ἄνθρωπου, ὁ διάβολος, προσπαθεῖ νὰ διαλύσει τὰ ἤθη καὶ νὰ καταλύσει τὸ δεσμὸ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἑνότητας. Τὸ τόσο σοβαρὸ θέμα τοῦ γάμου δὲν πρέπει νὰ παραμεληθεῖ μὲ τὶς παραχαράξεις τοῦ ἔνοχου καὶ ἀνώμαλου βίου γιὰ νὰ μὴν ἀκούσουμε καὶ ἐμεῖς, ὅπως οἱ παλαιοὶ ἀποστάτες τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, ποὺ ἀποκήρυξε ὁ Θεός: «οὐ μὴ καταμείνει τὸ πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας» (Γέν. 6,3). Καὶ ἐπέφερε τὸν κατακλυσμὸ γιὰ νὰ τιμωρήσει τὴν ἀποστασία.

Ὁ σύζυγος γιὰ νὰ πετύχει εὔκολα αὐτὸ τὸ ρόλο -ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις-, θὰ πρέπει νὰ φέρεται στὴ σύζυγό του ἄλλοτε σὰν πατέρας, ἄλλοτε σὰν ἀδελφός, ἄλλοτε σὰν φίλος καὶ πάντοτε σὰν ἄνδρας της. Ἂν τὸ κάνει αὐτὸ θὰ πετύχει τὴν ἀτάραχη καὶ ἁρμονικὴ διάθεση τῆς συζύγου, ποὺ ἐνῶ σὲ πολλὰ σημεῖα εἶναι περισσότερο φιλότιμη καὶ ἔχει αὐτοθυσία, σὲ μερικὰ μικρῆς σημασίας συμβάντα ἀποθαρρύνεται καὶ μικροψυχεῖ.

Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ οὔτε προσποίηση ἡ ἐκδήλωση ἀγάπης τοῦ συζύγου πρὸς τὴ γυναίκα του, ἀφοῦ μόνο στὴ νόμιμη συζυγία μπορεῖ νὰ ἐκδηλωθεῖ ἡ γνήσια καὶ πραγματικὴ ἀγάπη, ἐφ’ ὅσον «ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν». Καμιὰ ἄλλη ἐκδήλωση τρυφερότητας καὶ συμπάθειας δὲν μπορεῖ νὰ παραλληλι­σθεῖ μὲ τὸ «ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν» της νόμιμης συζυγίας ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχεται ἡ καταβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἄλλωστε καὶ ἡ περιγραφὴ τοῦ γυναικείου φύλου, ποὺ εἶναι καὶ τὸ ἀσθενὲς μέρος, ἀπαιτεῖ τὴν πρακτική του συμπλήρωση ἀπὸ τὴν ἀνδρικὴ ἀγάπη καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς ζήλειας ποὺ πλεονάζει στὴ γυναίκα. Ὁ καλύτερος τρόπος δαμασμοῦ τῆς γυναικείας ζήλειας εἶναι πρακτικὰ ἡ γνήσια καὶ ἔμπρακτη ἐκδήλωση ἀγάπης τοῦ συζύγου πρὸς τὴ γυναίκα του.

Στὴ γενικὴ διαστροφὴ ποὺ ἐπικράτησε λόγω τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸ Θεὸ «ἀνένδεκτόν του μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα» (Λουκ. 17,1). Χρειάζεται πολλὴ προσοχὴ στὴ συγκράτηση τοῦ δεσμοῦ τῆς συζυγίας. Νὰ μὴ λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν τὰ σκάνδαλα, ἀπὸ τὰ ὁποία πηγάζουν οἱ παρεξηγήσεις. Συνιστοῦμε, εἰδικὰ στὸν ἄνδρα, ὡς τὴν κεφαλή, νὰ μὴν προδίδει τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σύνδεσμο μὲ τὴ σύζυγό του, γιατί ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του οὐδέποτε θὰ παύσουν νὰ πολεμοῦν γιὰ νὰ πληγώσουν τὴ ρίζα τῆς ζωῆς.

Ἕνα δεῖγμα πραγματικῆς παρηγοριᾶς καὶ στηριγμού, ποὺ μᾶς συμβούλευσαν οἱ γέροντες σύμβουλοί μας, καὶ τῶν δύο φύλων, γιὰ τὶς δύσκολες ὧρες εἶναι: «Μὴν ξεχνᾶτε ποτὲ τὴν πρώτη ἑβδομάδα τοῦ γάμου σας». Εἶστε οἱ ἴδιοι ὅπως καὶ τότε. Τίποτε δὲ σᾶς χωρίζει.

Ὑπενθυμίζουμε στοὺς ἄνδρες τὸ «συνοικοῦντες κατὰ γνῶσιν, ὡς ἀσθενεστέρω σκεύει τῷ γυναικείω» (Ἃ’ Πέτ. 3,7). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ παρεκτροπὴ τῆς συζύγου θεραπεύεται μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τρυφερότητα, παρὰ μὲ τὴν ἐπίπληξη καὶ τὸ θυμό. Μὴν κάνεις παρατήρηση στὴ σύζυγό σου, σὲ περίπτωση λάθους, εἰδικὰ τὴν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς αἰχμῆς. Ἐφάρμοσε τὸ λόγο τοῦ Δαβίδ: «Ἐγὼ δὲ ὡσεὶ κωφὸς οὐκ ἤκουον, καὶ ὡσεὶ ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τὸ στόμα αὐτοῦ» (Ψάλμ. 37,13). Σὲ ἄλλη ὥρα, ὅταν εἶστε μόνοι σας, μακριὰ ἀπὸ τὰ παιδιά, ἐὰν ὑπάρχουν, πάρε μὲ τρυφερότητα τὴ σύζυγό σου στὴν ἀγκαλιά σου καὶ πές της. «Ἀγάπη μου, δὲν ξέρεις πόσο σὲ ἀγαπῶ; Ἐγὼ θέλω νὰ εἶσαι μία ἀξιοπρεπὴς κυρία. Αὐτὸ ποὺ ἔκανες δὲν σὲ τιμᾶ». Τότε μόνο δέχεται τὸ σφάλμα καὶ ζητᾶ συνειδητὰ συγγνώμη. Αὐτὰ εἶναι γεννήματα τῆς πείρας. Ἐὰν τὴν ὥρα τοῦ λάθους ἡ τῆς ζημιᾶς, τὴν ἐλέγξεις, θὰ πεισμώσει, θὰ ἀνταπαντήσει, θὰ μουτρώσει, θὰ ἐπικαλε­σθεῖ προφάσεις καὶ θὰ πεῖ ψέματα! Ἡ σύνεση προλαμβάνει, ἐὰν χρησιμοποιηθεῖ τὸ φάρμακο τῆς ἀγάπης.

Ἀπὸ τὴ μικρὴ ἐρευνᾶ μας, ἀπὸ ὅσα ἀκούσαμε καὶ εἴδαμε, βγάλαμε τὸ συμπέρασμα ὅτι τὴν περισσότερη εὐθύνη γιὰ ὅ,τι κακὸ συμβαίνει στοὺς γάμους ἔχουν οἱ ἄνδρες, γιατί δὲν δείχνουν ἀγάπη στὶς συζύγους τους. Ἀγαποῦν, δυστυχῶς τὶς γυναῖκες, ἀλλὰ ὄχι τὶς δικές τους. Αὐτὴ εἶναι ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ. Τότε φυτρώνει ἡ ζήλεια καὶ ἡ ὑποψία -μὲ τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα-, ἰδίως ὅταν καὶ οἱ γύρω διατείνονται ὅτι μᾶλλον κάτι συμβαίνει!

Τὸ γραφικὸ «ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται» καὶ τὸ «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν σπλάχνοις Ἰησοῦ Χρίστου» πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ ἀπαραιτήτως γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁμαλότητα στὴν οἰκογένεια. Πολλὰ λάθη καὶ σκληρότητα ἔχουν οἱ ἄνδρες. Συνήθως πλεονάζει ἡ ἀπροσεξία καὶ ἡ ὑποχώρηση στὰ θέματα ἠθικῆς, ποὺ στοὺς καιροὺς μᾶς πέρασε τὰ ὅρια. Ἂν συμβεῖ κάτι τέτοιο στὴ γυναίκα, τότε ὁ πέλεκυς τῆς παιδείας καὶ ἐκδικήσεως πέφτει βαρύς.

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὴ σύζυγο εἶναι ὡς πρὸς τὸν ἄνδρα καὶ δικαιοσύνη, γιατί τὸ μόνο πρόσωπο ποὺ ἀχώριστα καὶ πρακτικὰ θὰ παραμείνει στὸ πλευρὸ τοῦ εἶναι ἡ σύζυγός του, ἀφοῦ ὅλα τὰ πρόσωπα τοῦ περιβάλλοντός του σιγὰ-σιγὰ θὰ ἐκλείψουν, ἐνῶ στοὺς εὐσεβεῖς συζύγους ἡ συζυγία συνεχίζεται καὶ στὴν αἰωνιότητα.

Ὁ νόμος τῆς ἐπιρροῆς.

Ὑπάρχει καὶ ἄλλος λόγος σοβαρότερος, ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἔμπρακτη συζυγικὴ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τῆς ἐπιρροῆς. Ἂν οἱ πιστοὶ σύζυγοι ἐφαρμόζουν τὸ νόμο τῆς ἀγάπης μεταξύ τους, τότε ἡ ὑπερφυσικὴ ἐνέργεια τῆς ἀγάπης, ποὺ εἶναι θεία καὶ ζωοποιός, ἐπιδρᾶ ὀργανικὰ ἀπὸ τὴ σύλληψη, τὴν ἐγκυμοσύνη καὶ τὸν τοκετὸ στὴ διάπλαση τοῦ ἀκέραιου καὶ σωστοῦ χαρακτήρα τοῦ παιδιοῦ. Ἔτσι, πρακτικὰ καὶ πραγματικὰ τὸ παιδὶ ἀποκτᾶ χαρακτήρα καὶ προσωπικότητα ποὺ περιεῖχε ἡ πρώτη «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν» τοῦ Δημιουργοῦ ἀνθρώπινη ὑπόσταση.

Ἂν οἱ σύζυγοι μὲ προσοχὴ καὶ πίστη ἐφαρμόζουν στὴ ζωὴ τοὺς τὴν ἐντολὴ τῆς θείας ἀγάπης, οἱ καρποὶ εἶναι ἐμφανεῖς στὴν ἁρμονικὴ καὶ εἰρηνικὴ οἰκογενειακὴ ζωὴ καθὼς καὶ στὸ χαρακτήρα τῶν παιδιῶν ποὺ θὰ γεννηθοῦν ἀφοῦ δὲ θὰ εἶναι μόνο γεννήματα καὶ προϊόντα της σάρκας ἀλλὰ καὶ τοῦ πνεύματος, ἐφ’ ὅσον «τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ πνεύ­ματος πνεῦμα ἔστιν» (Ἰω. 3, 6).

(Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ, «Συζητήσεις στὸν Ἄθωνα». Ψυχωφελῆ Βατοπαιδινὰ 13, σ. 146-150, 152-153)

Αναδημοσίευση από: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Τό «παιγνίδι» τῆς Θείας Χάρης ἤ τά τρία στάδια τῆς Πνευματικῆς ζωῆς (π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ)


Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο; (π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ).
Τρία εἶναι τά στάδια τῆς πνευματικῆς ζωῆς σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες:
α) Ἡ δωρεάν Χάρη πού δίδεται στό ξεκίνημα τῆς Πνευματικῆς ζωῆς
β)Ἡ φαινομενική ἄρση τῆς Θείας Χάρης (φαινομενική Θεοεγκατάλειψη),
γ)Ἡ ἐπανάκτηση τῆς Θείας Χάρης.
Στό κείμενο πού ἀκολουθεῖ ὁ Γέροντας Σωφρόνιος περιγράφει τά τρία αὐτά στάδια, ἰδιαίτερα δέ τό δεύτερο, πού εἶναι καί τό δυσκολώτερο γιά ὅλους μας. Σ' αὐτό δοκιμάζεται ἡ πίστη μας καί ἡ ἐλευθερία μας.
Μέ τόν προσωπικό μας ἀγῶνα «πείθουμε» τό Ἅγιο Πνεῦμα νά μείνει τελικά μόνιμα μέσα μας.
Τότε γινόμαστε ἀληθινά πνευματικοί ἄνθρωποι.
Διότι πνευματική ζωή σημαίνει νά μήν ζοῦμε γιά τόν ἑαυτό μας ἀλλά γιά τόν Θεό καί τόν Υἱό Του καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, γιά τήν Τριαδική Θεότητα· αὐτό ἐπίσης εἶναι πνευματική ζωή, τό νά ζεῖ μέσα μας ὁ Πανάγιος Τριαδικός Θεός Μας .
Τό νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐπιταγές, τήν ἔμπνευση καί τήν καθοδήγηση τοῦ Παρακλήτου, αὐτό εἶναι ἡ Πνευματική ζωή.
Μ' ἕνα λόγο νά ζεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα Του. Ἐάν αὐτό συμβαίνει τότε ὁπωσδήποτε ζεῖ μέσα μας καί ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός κατά τήν ἀψευδή ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου: «μονήν παρ' αὐτῷ (τῷ ἀνθρώπῳ) ποιήσωμεν».
–Σέ ποιόν ἄνθρωπο ἄραγε θά ἔλθει καί θά κατοικήσει ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός;
- Σ' αὐτόν πού ἔχει ἐνεργό μέσα του μόνιμα τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία πῆρε δωρεάν κατά τό Ἅγιο Βάπτισμα.
Σ' αὐτόν πού ὑπομονητικά διά τῆς μετανοίας, τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς καί τῆς μυστηριακῆς ζωῆς καθαρίστηκε ἀπό τήν ἁμαρτία καί εἰσῆλθε στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ.
Σ' αὐτόν πού ὑπέμεινε τήν δοκιμασία τῆς (φαινομενικῆς) Θεοεγκαταλείψεως καί δέν ἔχασε τήν πίστη του καί τήν ἀγωνιστικότητά του.


Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.

Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά της Χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».
Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις που μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.
Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ' όλες τις δεήσεις.
Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν. Αυτό που ανέχονται σ' άλλους, σ' αυτόν δεν το συγχωρούν. Η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.
Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι η ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.
Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ' όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του.
Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο; Είναι δυνατό αυτό;
Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πως Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται
φορτικά.
Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πως βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.
Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πως η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ' όλες τις πτυχές της ζωής του.
Χιλιόχρονη πείρα, που παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πως, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι' Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη που είναι απρόσιτα σ' άλλους.
Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, που μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.
Τότε γίνεται ολοφάνερο πως έφτασε στα όρια, που δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Αναδημοσίεση από: Κύριος Ιησούς Χριστός

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Η αναζήτηση του Θεού

«….Φαίνεται συχνά η αναζήτηση του Θεού μοιάζει με μια μάταιη προσπάθεια να μπούμε στον χώρο Του από τον τοίχο κι όχι από την πόρτα. Και επειδή δεν τα καταφέρνουμε, Τον αρνούμαστε. Αυτό προσπαθούν να κάνουν συνήθως οι νέοι.

Ο Θεός όμως δεν προσεγγίζεται από όπου και όπως υπεροπτικά θέλουμε. Ο χώρος του μυστηρίου Του έχει τις διόδους του από τις οποίες πρέπει διακριτικά και ταπεινά να μπεις. Είναι στενές οι προσβάσεις του. Και οι πόρτες του δεν ανοίγουν με χερούλι, ούτε πολύ περισσότερο με λοστό. Ούτε με πείσμα, ούτε με τη βία. Συνήθως ανοίγουν από μόνες τους, με…φωτοκύτταρο. Δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα η συνάντηση του Θεού. Είναι επίσκεψή Του. Απλά, για να μπει και Αυτός, δεν πρέπει να έχει κανείς τις δικές του πόρτες κλειδωμένες. Και όχι μόνον. Πρέπει εμείς να Του ανοίξουμε. Ο Θεός δεν υπάρχει για να Τον υποτάσσουμε, για να υπηρετεί τις εφήμερες μυωπικές βλέψεις μας. Υπάρχει για να μας ελευθερώνει από τη μιζέρια μας…..».

ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. «Αν υπάρχει ζωή, θέλω να τη ζήσω».

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

῾Ο Μέγας Βασίλειος μᾶς δίνει τό μήνυμα...


Λαοί ἀκοῦστε, Χριστιανοί ἀφουγκραστεῖτε μέ προσοχή... 

῎Ας ντραποῦμε διαβάζοντας τά φιλάνθρωπα διηγήματα τῶν εἰδωλολατρῶν ῾Ελλήνων. Σέ κάποιους ἀπ᾿ αὐτούς ὑπάρχει φιλάνθρωπος νόμος, πού θεσπίζει μιά τράπεζα καί κοινές τίς τροφές. ὥστε νά δημιουργοῦν , σχεδόν, μιά ἑστία γιά τόν πολυάνθρωπο δῆμο. 

᾿Αλλ᾿ ἄς ἀφήσουμε τούς ξένους κι᾿ ἄς ρθοῦμε στό παράδειγμα, πού μᾶς ἄφησαν οἱ τρεῖς χιλιάδες, πού πίστεψαν κατά τή μέρα τῆς Πεντηκοστῆς καί πού ἀποτελεῖ τό πρῶτο παράδειγμα τῶν Χριστιανῶν. ῎Ας θαυμάσουμε τήν πρώτη Σύναξή τους, στήν ὁποία ἦταν ὅλα κοινά. ῾Ο τρόπος ζωῆς, ἡ ψυχή, ἡ συμφωνία, ἡ τράπεζα, ἦταν ὅλα κοινά. ᾿Αδιαίρετη ἦταν ἡ ἀδελφότητα. ἡ ἀγάπη, ἀνυπόκριτη, τά πολλά σώματα τά ἔκανε ἕνα. Τίς διάφορες ψυχές τίς συνάρμοζε στήν ὁμόνοια. 

Πολλά ὑποδείγματα φιλαδέλφειας ἔχεις καί ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη καί ἀπό τήν Καινή.

῎Αν δεῖς ἕνα γέροντα νά πεινάει, κάλεσέ τον καί θρέψε τον, ὅπως ἔθρεψε ὁ ᾿Ιωσήφ τό γέροντα ᾿Ιακώβ. 

῎Αν βρεῖς ἕνα ἐχθρό σου νά στενοχωρεῖται καί νά πιέζεται, μή προσθέσεις στήν ὀργή, πού σέ διακατέχει, τήν ἀντίσταση, ἀλλά θρέψε τον, ὅπως ἐκεῖνος (ὁ ᾿Ιωσήφ), ἔθρεψε τούς ἀδελφούς του, πού τόν πούλησαν. 

῎Αν συναντήσεις νέο, πού καταπονεῖται, δάκρυσε καί σύ, ὅπως δάκρυσε ἐκεῖνος, ὅταν εἶδε τό Βενιαμίν, τό γιό τῶν γηρατειῶν τοῦ πατέρα του.

Σέ ἐνοχλεῖ ἴσως καί σένα, ἡ πλειονεξία, ὅπως ἐνοχλοῦσε τόν ᾿Ιωσήφ ἡ οἰκοδέσποινα, σέ τραβάει ἀπό τά ροῦχα, μέ πρόθεση νά καταφρονήσεις τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ καί νά δώσεις τήν ἀγάπη σου σ᾿ ἐκείνη, πού λάτρευε τά χρυσά καί τά στολίδια, καί ὄχι στά προστάγματα τοῦ Δεσπότη Θεοῦ; ῞Οταν λοιπόν σοῦ ἔρθει ἕνας τέτοιος λογισμός, πού ἀντιστρατεύεται στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ καί παρασύρει τό σώφρονα νοῦ σου στή φιλαργυρία καί σέ ἀναγκάζει νά ἀμελήσεις τή φιλαδελφία καί νά μείνεις κοντά στήν ἁμαρτωλή γυναίκα, ρίξε κάτω τό ἱμάτιό σου καί, μέ ὀργή, φύγε. Κράτησε τήν πίστη σου στόν Κύριο, ὅπως ἐκεῖνος (ὁ ᾿Ιωσήφ) ἔμεινε πιστός στόν Πετεφρή. Κράτησε τήν ἐγκράτεια γιά ἕνα χρόνο, ὅπως ἐκεῖνος τήν κράτησε γιά ἑπτά.

Μέγας Βασίλειος 

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Ακολουθίες Ιανουαρίου 2014

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝAΓΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

31/12/13 Τρίτη 4:00μ.μ ο Εσπερινός της Πρωτοχρονιάς, 6:00μ.μ Εσπερινός στο Μητροπολιτικό ναό.
Στις 11:30μ.μ η Μεσονύκτια Δοξολογία για την υποδοχή του Νέου Έτους 2014

1. Τετάρτη Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Βασιλείου του Μεγάλου, θα εορταστεί επίσης η μνήμη των Αγίων Σεραφείμ του Σάρωφ,
Εφραίμ νεομάρτυρος (ανακομιδή), Θωμαΐδος εκ Λέσβου και Γενοβέφας εκ Παρισίων
Σήμερα δεν τελούνται μνημόσυνα. Στο τέλος η ειδική ακολουθία και η κοπή της Βασιλόπιτας
Άγει σήμερα τα ονομαστήρια του ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας κ. Βασίλειος.
Ευχόμαστε ολόψυχα ο Πανάγαθος Θεός, να του χαρίζει Υγεία και Έτη Πολλά.
3. Παρασκευή Δεν τελείται Θεία Λειτουργία. Μόνο ο Όρθρος και οι Μεγάλαι Ώραι των Θεοφανείων

5. ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ, Θεοπέμπτου και Θεωνά μαρτύρων, Συγκλητικής Οσίας
6:00π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία και ο Μέγας Αγιασμός (των Καλάντων)
Νηστεία, κατάλυσις οίνου και ελαίου
Όσοι επιθυμείτε καλάντισμα στα σπίτια και τους χώρους εργασίας σας,
να έρθετε σε συνεννόηση με τους Ιερείς. Το απόγευμα στις 4:30μ.μ. ο Μέγας Εσπερινός των Θεοφανείων
6. Δευτέρα ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Όρθρος, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, Μέγας Αγιασμός των Θεοφανείων
προεξάρχοντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κωνσταντίας-Αμμοχώστου κ. Βασιλείου.
Θ΄ ακολουθήσει πομπή προς το λιμανάκι της Αγίας Νάπας για τον καθαγιασμό των υδάτων
Σήμερα δεν τελούνται μνημόσυνα - κατάλυσις εις πάντα

7. Τρίτη Σύναξις Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού, Γεωργίου του Χοζεβίτου
Ευστρατίου οσίου, Γρηγορίου επισκόπου Νύσσης, Θεοδοσίου Κοινοβιάρχου, Αγνής μ.

12. ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ, Ερμύλου, Στρατονίκου μαρτ., Μαξίμου του Καυσοκαλυβίτου,
Νίνας Ισαπ., Των εν Σινά και Ραϊθώ αναιρεθέντων Αγ. Πατέρων, Παύλου του Θηβαίου
15. Τετάρτη Ιωάννου του Καλυβίτου, Προσκύνησις τιμίας αλύσεως Αποστόλου Πέτρου
17. Παρασκευή Αντωνίου του Μεγάλου, Αντωνίου του νέου, Γεωργίου νεομάρτυρος εξ Ιωαννίνων
(Κατάλυσις οίνου και ελαίου)
18. Σάββατο Αθανασίου και Κυρίλλου Πατριαρχών Αλεξανδρείας

19. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ- (10 Λεπρών) Μακαρίου του Αιγυπτίου, Μάρκου του Ευγενικού
Ευθυμίου του Μεγάλου, Μαξίμου του Ομολογητού
21. Τρίτη Παναγίας της Παραμυθίας, Διονυσίου του εν Ολύμπω
24. Παρασκευή Ξένης Οσίας, Νεοφύτου του Εγκλείστου, Φίλωνος και Θεοπρόβου επ. Καρπασίας
25. Σάββατο Γρηγορίου του Θεολόγου, Μαργαρίτας μάρτυρος, Αυξεντίου Νεομάρτυρος

26. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ - (Ζακχαίου) Ξενοφώντος Οσίου και της συνοδείας αυτού
27. Δευτέρα Ανακομιδή λειψάνων Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Δημητριανού επισκόπου Ταμασού
28. Τρίτη Εφραίμ του Σύρου, Ιγνατίου του Θεοφόρου (ανακομιδή) Εκλησιασμός Τεχνικής Σχολής –
Φαγητό συνταξιούχων προσφορά Τεχνικής Σχολής Παραλιμνίου στα πλαίσια εθελοντισμού και αγάπης προς τον συνάνθρωπο μας, η ώρα 11.30π.μ. στην αίθουσα δίπλα στην εκκλησία μας.
30. Πέμπτη Τριών Ιεραρχών, Χρυσής μάρτυρος, Κύρου και Ιωάννου των Αναργύρων,
Αθανασίας, Θεοδότης και Ευδοξίας μαρτύρων

Τον μήνα Ιανουάριο ο Εσπερινός αρχίζει στις 4:30 μ.μ.,
ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30π.μ. και τις καθημερινές στις 6:15 π.μ.

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Μέγας Βασίλειος


«…τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας»

Με τη φράση αυτή, το απολυτίκιο, απόλυτα επιτυχημένα, τονίζει την κοινωνική προσφορά του Αγίου Βασιλείου, που με τη θεία διδασκαλία του στόλισε με αρετές τα ήθη και τη ζωή των ανθρώπων.

Ο Μέγας αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε το 329 στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και πέντε κορίτσια. Από τα 4 αγόρια τα 3 έγιναν επίσκοποι (ο Βασίλειος Καισαρείας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβάστειας) και το ένα μοναχός (ο Ναυκράτιος). Από τις 5 αδερφές του η πρώτη, και συγχρόνως το πιο μεγάλο παιδί της οικογένειας, η Μακρίνα, έγινε μοναχή.

Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από τη Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από τη Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα. Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες - καθοριστικής σημασίας - πνευματικές βάσεις του Αγίου.

Με εφόδιο αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική πνευματική ανοδική πορεία. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη θεία θεωρεία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισάρεια και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική. Από την Αθήνα επέστρεψε στη Καισάρεια και επιδόθηκε στη δικηγορία και στη διδασκαλία της ρητορικής τέχνης.

Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’ αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357-362 μ.Χ.).

Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιερωσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.).

Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων. Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε οι βασιλικές κολακείες του Ουάλεντα (364-378 μ.Χ.), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισάρεια για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μοδέστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου. Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό.